Tańcząca panna młoda

obracała się jak katarynka

nie miała partnera -

samotnie przemierzała parkiet

a towarzyszyły jej tylko

łzy rozpaczy

które dyskretnie starała się zakryć

prostym, weselnym uśmiechem

„to ze wzruszenia” mówiła

„dziękuję” „to wielkie szczęście”

chłodna postawa

z równie zimnym spojrzeniem

witała każdego gościa

z przykrością muszę jednak stwierdzić

że samotność powoli stawała się

jej pięknością i przyzwoleniem

tańcząca panna młoda

w czarnej sukni

z tęsknotą wypatrująca ukochanego

który w tej historii

był zupełnie niewidoczny

tak jakby nigdy nie miał się pojawić

Oliwia Kysela