Sonet Sierpniowy

Tęsknię za latem, gdy byliśmy sami

Tylko ja i Ty w ziemi zakorzeniona

Letnia lilio, ciepłym blaskiem zabarwiona

Wzbudzająca ciszę drzew, nie okrzyk tani

Po sierpniowych nocach nie ma już spokoju

Umierają wątłe kwiaty stworzonego świata

To, co zawsze naturalne, lęk w nas teraz wmiata

W zawirowaniu letnich nocy ktoś szukał u Ciebie postoju

Tęsknię za Tobą, sierpniowa Samotności

Dziś już nikt nie rozmawia tak swobodnie z niebem

Gdy drzewa się zbliżą i kwiaty znajdą dla siebie czas

Staniesz się użyteczna, gdy do Ciebie wrócą me kości

Które żądają długowieczności lata wyłącznie dla Ciebie

I tylko żal dni nieświadomych, które żyją w nas

---

Wiktoria Pająk

numer wrześniowy

---