Kochaj się, Wypłacz się, Wyraź się

Wokół mówili różne rzeczy, patrząc na ciebie tak, jakbyś była tylko manekinem wykonującym zadania. A to było ciężkie po prostu ciężkie. Wszyscy niby kochali, uwielbiali, a jednak rozczarowani chodzili, pokazując to na lewo i prawo. A ty po prostu nikogo nie rozumiałaś. Chcesz cieszyć się życiem, być sobą, ale jednocześnie musisz spełniać wymagania, by to oni byli szczęśliwi.

Chodzisz o poranku do łazienki, przeglądasz się w lustrze, ale nie poznajesz osoby w odbiciu. Może to ona, może to on, może to teraźniejszość lub przyszłość. Tak krótki czas, a ty się już pogubiłaś.

Biegniesz, ale nie wiesz gdzie, gdzieś najdalej na bezludzie, myślisz sobie. Później jednak przypominasz sobie, że pozostali muszą być szczęśliwi, a twoim jedynym zadaniem jest kamuflowanie swoich uczuć.

I tak żyjesz z dnia na dzień, uczucia daleko pochowane w twojej duszy już w sumie obumarły. Aż pojawia się ta jedna osoba, która na nowo wszystko odkrywa. Ty właściwie też chcesz to robić, ale to już nie takie łatwe. Zamknęłaś się na świat, i chyba na ludzi. Ten klucz do otwarcia gdzieś jest, ale daleko. Trzeba go poszukać, ale to jest zbyt trudne, zbyt bolesne.

Choć wszyscy wokół krzyczą „NIE", ty to robisz. Może dla siebie, może dla kogoś, może po prostu dla świata. Otwierasz się, a świat jest dla ciebie domem miłości i szczęścia. Może tak miało być? Może ludzie, którzy mnie otaczają, nie mają wpływu na mnie? Lecz ja dalej sobie myślę, a ta myśl w mojej głowie pozostaje ze mną na zawsze.

Martyna Lichosik